Cyfrowe telefonowanie
Cyfrowy system telefonii komórkowej został zapoczątkowany w roku 1982. Proces ten został zainspirowany potrzebą ogólnoeuropejskiego standardu na potrzeby usług komunikacyjnych. Na potrzeby przyszłego systemu zostały zarezerwowane 2 przydziały częstotliwości w paśmie 900 MHz. Do roku 1986 zrealizowane zostały główne założenia tego projektu. Dostrzegając ogromne możliwości, jakie niesie ze sobą technika cyfrowa, postanowiono, iż nowe standardy będę całkowicie cyfrowe. Taki system dawał znacznie większą możliwość lepszego wykorzystania pasma radiowego. Pozwalał również uzyskać znacznie wyższą jakość transmisji. System cyfrowy umożliwił też realizację wielu usług nieznanych dotychczas niedostępnych w systemach analogowych. Zagwarantował też zwiększenie bezpieczeństwa swoim użytkownikom. Następnie podejmowane decyzje doprowadziły do tego, że nowy system został kompatybilny z siecią ISDN5. Postanowiono wtedy, że zarówno konstrukcji stacji ruchomych, jak też terminali kieszonkowych, będą stosowane układy scalone. Poprzez takie rozwiązanie nowe terminale mogły być tańsze niż stosowane dotychczas, miały też mniejsze rozmiary. W 1987 roku nastąpiło porozumienie przyszłych operatorów systemu telefonii komórkowej. Jego zadaniem był nadzór nad wypracowaniem wspólnych standardów oraz planowanie wprowadzania usługi.